วิ่งตามเงาคนอื่น จนลืมไปว่า “กู” คือใคร

วิ่งตามเงา

เฮียต้น มึงวิ่งมาไกลมาก. แต่ทำไมยังไม่ถึงไหนวะ. ที่เจ็บคือ มึงไม่ได้วิ่งเพื่อตัวเอง. มึงแค่วิ่งตามเงาคนอื่น.

เส้นทางที่หลงลืม

เราเห็นคนอื่นไปถึงไหน. ก็คิดว่าเราต้องไปถึงตรงนั้นบ้าง. แต่ลืมไปว่าเส้นทางเขาไม่ใช่ของเรา. เราเลยวิ่งจนลืมหายใจ. แล้วสุดท้ายก็ถามตัวเองว่า ทำไมยังไม่ถึง.

ความสุขจอมปลอม

มันไม่แปลกหรอก ที่มึงจะเหนื่อย. เพราะมึงไม่ได้วิ่งตามฝันตัวเอง. มึงวิ่งตามภาพความสำเร็จที่คนอื่นสร้าง. แล้วเอามาเป็นความสุขจอมปลอม.

หายใจให้เป็นตัวเอง

เฮียต้น จำไว้. วิ่งช้าหน่อยก็ได้ แต่ต้องเป็นเส้นทางของมึงเอง. ไม่ใช่ของใคร. หายใจให้เป็นตัวเองบ้าง.