เฮียต้น: มึงแข่งกับใคร? จนร่างกายประท้วง

แข่งจนลืมตัว

เฮียต้น มึงแข่งกับใครวะ? แข่งจนลืมไปแล้วว่าร่างกายตัวเองก็มีขีดจำกัด. มึงไม่ได้แข่งกับใครหรอก. แต่มึงแข่งกับนาฬิกาตัวเอง.

ข้ออ้างหลอกตัวเอง

กูแค่คิดว่าไหว. บอกตัวเอง 'อีกนิดเดียว'. แต่ความจริงคือ มึงกำลังหลอกร่างกาย. ด้วยคำว่า 'อีกนิด' ซ้ำแล้วซ้ำเล่า.

ความจริงที่เจ็บ

แล้วถ้าวันหนึ่งร่างกายไม่ไหวจริงๆ? มึงจะเอาแรงที่ไหนไปแข่งต่อ? ที่เจ็บคือ มึงกำลังทิ้งอนาคต. เพื่อแลกกับความภูมิใจชั่วคราว.

เสียงจากข้างใน

เฮียต้น มึงไม่ได้รอจังหวะดี. มึงแค่กลัวที่จะหยุดฟัง. ร่างกายมึงไม่ได้ขอเยอะ. มันแค่ขอให้มึงฟังเสียงมันบ้าง.