เฮียต้น: ค่าเช่าสมอง

ค่าเช่าที่มองไม่เห็น

เฮียต้น มึงเคยคิดไหม ว่าในหัวมึงมีคนอื่นอยู่เยอะแค่ไหน. มึงฟังคำพูดพวกเขาจนเสียงตัวเองเบาลง. แต่ใครเป็นคนจ่ายค่าเช่าสมองให้มึงวะ.

ข้ออ้างที่คุ้นเคย

มึงบอกว่าห่วงคนอื่น อยากให้ทุกคนพอใจ. แต่มึงกำลังเสียพื้นที่ให้ความคิดที่ไม่ใช่ของมึง. กลัวถูกตัดสิน กลัวไม่ถูกรัก มันใช่เหตุผลจริงๆ เหรอ.

ความจริงที่บาดลึก

ที่เจ็บคือ มึงยอมจ่ายค่าเช่าให้คนเหล่านั้นฟรีๆ. ไม่ได้ค่าตอบแทนอะไรเลย. แต่สุดท้ายคนที่แบกรับภาระหนักที่สุด คือตัวมึงเองทั้งหมด.

เป็นเจ้าของสมองตัวเอง

เฮียต้น มึงจะปล่อยให้สมองตัวเองเป็นตลาดสดความคิดคนอื่นอีกนานแค่ไหน. หรือจะเลือกที่จะเป็นเจ้าของมันเองสักที.